> Terug naar lichaamstaal van de hond


Lichaamstaal – Blaffen etc.

Blaffen in snelle reeksen van drie of vier, met pauzes ertussen op een normale toonhoogte: waarschuwing, eerder belangstellend dan alarmerend.

Snel blaffen, normale toonhoogte: wordt veroorzaakt door het naderen van een onbekende of een onverwachte gebeurtenis, langer aanhoudend dan het onderbroken blaffen.

Voortdurend blaffen, maar een beetje langzamer en op een lagere toonhoogte: de hond begint onrustig te worden en voelt zich duidelijk bedreigd.

Een verlengde reeks blaffen, met gematigde tot lange intervallen: doorgaans veroorzaakt door sociale isolatie of opsluiting.

Een of twee scherpe, korte blaffen, op normale toon of hogere toon: begroetings- of herkenningssignaal, veroorzaakt door de aankomst of aanblik van een bekend persoon.

Enkele scherpe korte blaf op lage tot halfhoge toonhoogte: geërgerd blaffen, bv wanneer hij in zijn slaap gestoord wordt.

Enkel, gematigd luide scherpe, korte blaf op een hogere toon: signaal van verrassing of schrik.

Enkele weloverwogen blaf, en niet zo scherp of kort als de vorige: om een menselijk reactie te bewerkstelligen, zoals het openen van een deur, honger hebben, enz… (Aangeleerd gedrag).

Stotterblaf en toonhoogte opgaand blaffen: doorgaans gepaard gaand met voorbenen plat op de grond en achterlijf omhoog, als een uitnodiging om te gaan spelen.



In toonhoogte opgaand blaffen: opgewondenheid tijdens het spelen of bij het vooruitzicht op een leuk spel.

Zacht grommen, lage toon (lijkt uit de borstkas te komen): dominante hond die geërgerd is of eist dat anderen uit zijn buurt blijven.

Gromblaf op een lage toon: een enigszins minder dominant signaal van ergernis, met de suggestie dat de hulp van de roedelgenoten op prijs zou gesteld worden.

Gromblaf op een halfhoge toon en hogere toon: een dreiging van een onzekere hond die agressie zal gebruiken wanneer hij zich daartoe gedwongen ziet.

In toonhoogte rijzend en dalend grommen: het angstig-agressieve geluid van een zeer onzekere hond.

Huilen (vaak sonoor en langgerekt): honden gebruiken dit om hun aanwezigheid aan te kondigen, om op afstand te kunnen socialiseren en om hun territorium af te bakenen. Hoewel dit geluid in het menselijk gehoor vrij triest klinkt, is de hond tamelijk tevreden.

Blafhuil: het droevige geluid van een hond die eenzaam is en vreest dat niemand op zijn noodkreet zal reageren. Janken dat stijgt in toonhoogte aan het einde van het geluid. Een verzoek of smeekbede.

Janken dat daalt in toonhoogte aan het eind van het geluid: opwinding vanwege het vooruitzicht op iets.

Jammerjodel of huilgeeuw: signalen van plezier, vanwege het vooruitzicht op iets leuks.

Een zacht jankende hond: een geluid van angst en passieve onderworpenheid.

Enkele kef: reactie op een plotselinge pijn.

Een gillende hond: een teken van pijn en paniek van een hond die vreest voor zijn leven.

* Bij de Nova Scotia Duck Tolling Retriever wordt dit ook vaak waargenomen bij extreme blijdschap, het zgn. “Tollerscreamen”.

Een hijgende hond: geluid veroorzaakt door spanning, opwinding of het vooruitzicht op iets opwindend, dit kan gepaard gaan met natte pootafdrukken.

Een zuchtende hond: teken van emotie, ter beëindiging van een actie. Wanneer die actie lonend is geweest, is het een teken van tevredenheid. Zo niet, is het een teken van berusting.

Bron: http://www.marcelshondenpagina.nl