|
Zijn honden kleurenblind of niet?
Veel zoogdieren (b.v. honden) hebben een duidelijk minder gedifferentieerde kleurwaarneming dan mensen, omdat ze van nature maar twee in plaats van drie soorten kegeltjes hebben. Veel vogels hebben er daarentegen zelfs vier. Insecten kunnen rood vaak niet, maar ultraviolet vaak weer wel waarnemen. Sommige vissen zijn juist weer gevoeliger voor infrarood.
De meeste zoogdieren hebben maar twee soorten kegeltjes: één in het blauwe gebied en één in het geelgroene gebied.
Vogels hebben voor zover bekend minstens vier soorten kegeltjes (gevoeligheidsmaxima: 370, 445, 508 en 565 nm) met vooral meer zicht in het ultraviolette deel van het spectrum.

Vroeger werd aangenomen, dat honden enkel grijstonen of ‘zwart-wit’ konden zien. Uit nader onderzoek is echter gebleken dat honden wel degelijk kleuren kunnen zien, maar wel anders dan de mens.
Het oog van de hond bevat, zoals bij alle zoogdieren twee typen receptoren. De staafjes[1] zijn voor de waarneming van grijstonen verantwoordelijk, de kegeltjes voor het zien van kleuren. In het oog zijn meer staafjes dan kegeltjes, en staafjes hebben minder licht nodig om een signaal aan de hersenen te geven.[2] De kegeltjes zorgen voor het kleuren zien indien er genoeg licht aanwezig is.
Een hond ziet dit plaatje zoals het linksonderaan te zien is.

In het oog van honden is, zoals bij de meeste zoogdieren, een speciale anatomische structuur (Tapetum lucidum) aanwezig, die invallend licht terugkaatst en zo het bestaande licht versterkt.[3]
Dit verklaart, waarom honden in de schemering veel beter kunnen zien dan mensen, bij wie deze structuur afwezig is.
Het oog van de hond heeft 2 verschillende types kegeltjes, die op groen of blauw licht reageren. Dit in tegenstelling tot de mens, die over 3 verschillende types beschikt, die op rood, groen en blauw licht reageren. Hierdoor wordt bij de hond maar een deel van het menselijk spectrum afgedekt. Rood is een kleur die de hond niet kent, en als (donker)groen waarneemt. Een rode bal in het gras is voor de hond dus lastig te zien.
Een ander verschil is dat het hondenoog in het bereik rond 430 nanometer (zie tekening) de grootste gevoeligheid vertoont. Bij de mens is dit rond 530 nanometer. De scherpte van het beeld is waarschijnlijk kleiner dan bij de mens en meer op beweging geoptimeerd. Stilstaande dingen worden door de hersenen onderdrukt en zijn door de hond minder goed waar te nemen. [4]
Het gezichtsbereik van de hond is met circa 240 graden duidelijk groter dan dat van de mens, mede door de zijdelings implantatie van de ogen op de schedel. Het bereik waarin een hond drie-dimensionaal kan zien is met 120 graden ongeveer even groot als dat van de mens.
[1] De lichtgevoelige cellen waarmee het netvlies in het (menselijk) oog is bedekt, worden naar hun vorm onderscheiden in kegeltjes en staafjes. Staafjes zijn erg lichtgevoelig, maar kunnen geen kleuren onderscheiden. De afgegeven neurotransmitter is glutamaat. Zij zorgen ervoor dat wij bij weinig licht toch kunnen zien. De staafjes zijn vooral gevoelig voor blauwgroen licht, rode voorwerpen lijken in het donker zwart. Leeslampen en instrumentenverlichting die het nachtzicht niet mogen verstoren geven daarom (zwak) rood licht. [2] Dellmann e.a., Cytology and Microscopic Anatomy, Williams & Wilkins, ISBN 0-683-01467-6, p. 354 [3] Lehrbuch der Anatomie der Haustiere, Band IV, 3. Auflage, Verlag Paul Parey, ISBN 3-489-58216-0, p. 413 ff. [4] Neitz J, Geist T, Jacobs GH., Department of Psychology, University of California Santa Barbara 93106: Visual neuroscience, Color vision in the dog. 1989
Bron: http://www.dierenambulanceforum.nl | | Informatie | Dit is een besloten forum en dus niet te zien voor gasten.
Mocht je een golden retriever hebben dan nodigen we je hierbij wel van harte uit om je aan te melden en gezellig mee te kletsen.
Ieder lid op dit forum stemt automatisch toe met de regels. Indien je je niet kan vinden in één of meerdere regels, wordt dan niet lid. Lees hier de Forumregels.
Klik hier om je aan te melden. |
|